و أتولّاه ثمّ لا يكون مع ذلك فعّالا ، فلو قال إنّي احبّ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله فرسول اللّه خير من عليّ عليه السّلام ثمّ لا يتّبع سيرته و لا يعمل بسنّته ما نفعه حبّه إيّاه شيئا ، فاتّقوا اللّه و اعملوا لما عند اللّه ، ليس بين اللّه و بين أحد قرابة ، أحبّ العباد إلى اللّه عزّ و جلّ و أكرمهم عليه أتقاهم و أعملهم بطاعته ، يا جابر ! و اللّه ما يتقرّب إلى اللّه تبارك و تعالى إلّا بالطّاعة ، و ما معنا برائة من النار ، و لا على اللّه لأحد من حجّة ، من كان للّه مطيعا فهو لنا وليّ و من كان للّه عاصيا فهو لنا عدوّ ، و ما تنال ولايتنا إلّا بالعمل و الورع . [ الحديث 892 في مداراة الناس ] و فيه أيضا : باب « المداراة » عن مسعدة بن صدقة ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : مداراة الناس نصف الايمان ، و الرّفق بهم نصف العيش ،

--> از آن با داشتن دوستى و ولايت آن حضرت ( در طاعات و اعمال خير و بحقيقت رساندن روح محبت كه اطاعت از اوامر و نواهى محبوب و يكسان نمودن اعمال خويش با اعمال وى است ) ساعى و كوشا نباشد ، پس اگر بگويد كه من رسول خدا را دوست ميدارم با اينكه رسول خدا برتر از على ( ع ) است و طريقه و روش او را پيروى ننمايد ، تنها دوستى پيغمبر اكرم هيچ گونه سود و فائده‌اى به او نبخشد ، پس از ( نافرمانى ) خدا بپرهيزيد و طاعت و كارهاى نيك را بجا آوريد براى آنچه نزد خداوند است ( از مقامات عاليهء بهشت و نعمتهاى گوناگون در آن ) ميان خدا و كسى خويشى نيست ، محبوب‌ترين بندگان نزد خداى با عزت و جلال و گرامىترين ايشان پيش او پرهيزكارترين آنان و كسى كه بيشتر و بهتر او را اطاعت و فرمانبردارى نمايد مىباشد ، اى جابر به خدا قسم ، تقرب و نزديكى بخداى تبارك و تعالى ميسر نشود جز بفرمانبردارى او ، كسى را از آتش جهنم دور نگهداشتن به اختيار ما نيست و حجت و عذرى در پيشگاه خداوند براى كسى نيست ، كسى كه نسبت بذات مقدس خداوند مطيع و فرمانبردار باشد پس او دوست ما است ، و كسى كه خدا را نافرمانى كند و گناهكار باشد پس او دشمن ما مىباشد ، و بدوستى و ولايت ما نتوان رسيد مگر بواسطهء بجا آوردن طاعات و كارهاى نيك و دورى و پرهيز از گناهان . ( 1 ) 892 - و نيز در همان كتاب : باب « مداراة » از مسعدة بن صدقه از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه رسول خدا ( ص ) فرمود : ملايمت و مدارا نمودن با مردم نصف ايمان است ( زيرا بمدارا و سازش نمودن با مردم كه مهربانى و ملايمت و نيكو آميزش و معاشرت نمودن با آنان و تحمل آزار و اذيت ايشان است ، اجتناب از بسى گناهان و جملهء از اخلاق ناپسند حاصل شود و باعث آن گردد كه مردم از انسان بيزار و متنفر نشوند بلكه موجب ميل و رغبت آنان باسلام و مسلمين شود ) و نرمى و مهربانى نمودن با مردم نصف وسيلهء زندگى